Economische gevolgen van ACE's

Tijdens onze vergadering van tweeënhalf uur met Paus Leo XIV op 8 november in het Vaticaan, brachten we de economische kosten van seksueel kindermisbruik voor slachtoffers en de samenleving ter sprake. Helaas toonde de Heilige Vader weinig bereidheid om hierover in gesprek te gaan. Hieronder volgt de samenvatting die we hem hebben overhandigd.

SAMENVATTING Berekening van de economische schade voor slachtoffers van ernstig seksueel misbruik

Op erkenning moet herstel volgen. Seksueel kindermisbruik veroorzaakt levenslange schade. Gezien de wiskundige achtergrond van Zijne Heiligheid, vertrouw ik erop dat hij een kwantitatieve benadering waardeert. Deze analyse, opgesteld met Prof. Lieven Annemans, past bewezen gezondheidseconomische methoden toe die momenteel door de Belgische overheid worden gebruikt.

De analyse steunt op onderzoek naar Adverse Childhood Experiences (ACE’s), vroegkinderlijke trauma’s die permanente schade veroorzaken. Seksueel kindermisbruik is een van de meest destructieve, met levenslange gevolgen waaronder depressie, PTSS, verslaving, chronische ziekte, isolement en een sterk verhoogd risico op zelfdoding.

De gezondheidseconomie meet gezondheidsverlies in Quality-Adjusted Life Years (QALY’s). Eén QALY staat gelijk aan één jaar in perfecte gezondheid, in België gewaardeerd op 40.000 euro. Een chronische aandoening zoals PTSS veroorzaakt een blijvende vermindering van QALY’s en kan daarom in geldelijke termen worden gekwantificeerd.

Individuele kostenvoorbeelden

• Zelfdoding op jonge leeftijd: q = 0,0, t = 50, Q = 40.000 euro leidt tot 2.000.000 euro aan verloren QALY’s
• Chronische PTSS: q = 0,49, t = 35, Q = 40.000 euro leidt tot 686.000 euro aan verloren QALY’s.

Maatschappelijke kostenvoorbeelden

• Zorgkosten: ongeveer 367.000 euro aan levenslange medische kosten, tegenover 69.000 euro betaald door het slachtoffer.
• Voorstel van de Kerk: Eigen kosten voor zorg: 3.000 euro voorgesteld door de bisschoppen impliceert minstens 6.000 euro aan werkelijke kosten voor de samenleving.

België is een seculiere staat. Het parlement heeft deze berekeningsmethode aanbevolen aan de regering, en aangezien deze al het nationale gezondheidsbeleid stuurt, vragen wij dat ze nu ook op de Kerk wordt toegepast. Wij vragen niet alleen terugbetaling van individuele kosten, maar van de volledige sociaal-economische schade veroorzaakt door deze ACE’s. Eerlijke herstelbetalingen bedragen meerdere miljoenen euro per slachtoffer.

Ik dring er daarom bij de Heilige Stoel op aan de financiën dienovereenkomstig voor te bereiden. Het enorme artistieke en materiële patrimonium van het Vaticaan toont aan dat dergelijke compensatie haalbaar is. Het is het juiste om te doen. Voor de slachtoffers. En voor de samenleving.